Monthly Archives: April 2014

Του Γιάννη Μακριδάκη,

Από τη γη ερχόμαστε και στη γη καταλήγουμε. Γεννιόμαστε ως πλάσματα φυσικά και μας διέπουν απόλυτα οι νόμοι και οι ρυθμοί του Οικοσυστήματος. Η ύπαρξή μας, κάθε μας κίνηση, δράση ή επέμβασή μας είναι συνιστώσα του Χάους του δημιουργικού και εξισορροπητικού της Φύσης.

Το διάστημα ανάμεσα στον ερχομό και την κατάληξή μας είναι ένα δώρο πολύτιμο, μοναδικό και λέγεται Ζωή, έχει δε ως Λόγο ύπαρξης έναν, μοναδικό και απόλυτο: Να βλέπουμε, να αγγίζουμε, να ακούμε, να οσφραινόμαστε, να γευόμαστε, να ψυχανεμιζόμαστε, να λογιζόμαστε κάθε στιγμή το προαιώνιο και συνεχές ετούτο Θαύμα της Δημιουργίας, τον Κόσμο, αναπόσπαστο μέρος του οποίου είμαστε κι εμείς οι ίδιοι, κόσμημα και η ύπαρξή μας για τα άλλα όντα ολόγυρα. Για κανέναν απολύτως άλλο Λόγο δεν έχουμε γεννηθεί παρά μονάχα για Αυτόν, για να μετέχουμε και να συμμετέχουμε του Θαύματος. ...continue reading

...εε, νισάφι πια! Δεν παλευόταν έτσι το πράγμα... Μόνο τρεις ώρες πρωινού
ύπνου με χώριζαν από τη συνάντησή μας στη Βολισσό με τη σκληρή
καθημερινότητα της πόλης. Χωρίς να πάρω οποιαδήποτε είδους ανάσα, μπήκα
πάλι στη ρουτίνα της δουλειάς και αυτό στένευε έντονα το χώρο, για να
αναπνεύσω. Μόνη διέξοδος αποσυμπίεσης, το ρεπό της Πέμπτης, που επιτέλους

έφτασε. ...continue reading

Ζω σε ένα γκρίζο τοπίο που βρομάει καυσαέριο, με γκρίζους ανθρώπους, άχρωμους και ισοπεδωμένους, που βλέπουν τη μια μέρα να διαδέχεται απλά την άλλη και αντεύχονται να συμβεί κάτι διαφορετικό γιατί τρομάζουν! ...continue reading

Οι συναντήσεις του Αυγούστου στη Βολισσό υπό την αόρατη στέγη του Απλεπιστημίου, δηλαδή του Πανεπιστημίου των απλών πραγμάτων, με έκαναν να αισθανθώ ότι ξύπνησα από έναν βαθύ ύπνο. Αυτό που μ’ έφερε στη Βολισσό ήταν περισσότερο μια αναζήτηση, ένας προβληματισμός που είχα σχετικά με τη ζωή μας και ακόμα ένα αίσθημα απογοήτευσης και κόπωσης από την καθημερινότητα στην πόλη. ...continue reading

Αν και στη ζωή μου μέχρι τώρα κάνω συνήθως το αντίθετο, σε αυτή την περίπτωση θα τηρήσω τη συμβουλή του νέου φίλου Γιάννη και θα γράψω λίγα λόγια εν θερμώ, τώρα που οι αναμνήσεις και τα συναισθήματα είναι νωπά και όχι αφού καταλαγιάσουν... ...continue reading

Γιάννη, Στάθια, φίλες μου και φίλοι μου,

Ήρθα στη Βολισσό
ανυπόμονος να γνωρίσω ομορφιές
ανήσυχος για τον τόπο μου
ανήσυχος για τον εαυτό μου
έφυγα
γεμάτος απο ομορφιά, του ανθρώπου και της φύσης
ήσυχος και αισιόδοξος για τον τόπο ΜΑΣ (ναι, είμαστε τώρα, νιώθω, πολλοί που αγαπάμε τον ίδιο τόπο με τον ίδιο τρόπο)
χωρίς εαυτό. ...continue reading

Επιστροφή. Από τη σκιά του Πελινναίου στους πρόποδες του Ταΰγετου, στο χωριό μου.

Όλες αυτές τις μέρες το μυαλό μου γυρίζει πίσω στη Βολισσό. Σκέφτομαι πως ο καθένας από μας τις μέρες εκείνες έφερε τη γνώση του, τους φόβους του, τις ελπίδες, τα όνειρά του, τα έβαλε στον κύκλο και ανακατεύτηκαν με όλων των άλλων. ‘’Αλεύρι και νερό’’, λέει ένας χωριανός μου, ‘’ζυμάρι θα γίνει, να πλαστεί να βγει ψωμί’’. ...continue reading

Από γεωργικά δεν έχω ιδέα. Είμαι το κλασικό παιδί της πόλης που έχει προγραμματιστεί να τρέχει με το ρολόι στο χέρι για να προλάβει μαθήματα, προθεσμίες, δουλειές, που παθαίνει στερητικό χωρίς αυτοκίνητο και ίντερνετ· που μπορεί να σου κάνει διάλεξη για τη Φύση στον Όμηρο ή στη ρομαντική ποίηση, χωρίς να καταφέρνει να ξεχωρίσει δύο διαφορετικά πράσινα φύλλα. ...continue reading

Η Ειρήνη χαμογελάει σε όλες τις φωτογραφίες που είδα από τη συνάντησή μας στη Βολισσό. Η καρδιά της είναι ανοιχτή, είναι ευγνώμων. Η Ειρήνη έχει μια υπεύθυνη και αγχωτική δουλειά στην Αθήνα. Εκεί χαμογελάει λιγότερο. Όλα τα πρόσωπα που βλέπω στις φωτογραφίες και θυμάμαι είναι φωτεινά. Να κρατήσουμε αυτό το φως, όσο μπορούμε. ...continue reading

2 Comments

«Οι σκάλες άρχισαν να κυλούνε, απ’ την ψευδαίσθηση του χρόνου.

Τα όνειρα χάνονται μηχανιστικά μέσα στο βιαστικό πεπρωμένο, που επιφύλαξαν οι μάγοι της φυλής.

Τσαλακωμένες επιθυμίες κάθισαν  πάνω στο σβέρκο των περαστικών.

Μεταλλαγμένοι τρέχουν στους  βρώμικους δρόμους, για τους ανίερους σκοπούς μιας μαγειρεμένης ζωής. ...continue reading