Απλεπιστήμιο Βολισσού – «Η αφύπνιση»

Οι συναντήσεις του Αυγούστου στη Βολισσό υπό την αόρατη στέγη του Απλεπιστημίου, δηλαδή του Πανεπιστημίου των απλών πραγμάτων, με έκαναν να αισθανθώ ότι ξύπνησα από έναν βαθύ ύπνο. Αυτό που μ’ έφερε στη Βολισσό ήταν περισσότερο μια αναζήτηση, ένας προβληματισμός που είχα σχετικά με τη ζωή μας και ακόμα ένα αίσθημα απογοήτευσης και κόπωσης από την καθημερινότητα στην πόλη.

Δεν είχα συγκεκριμένο αίτημα όταν ήρθα· ούτε είχα την εμπειρία των ανθρώπων που έχουν επαφή με τη γη ούτε σαφές όραμα για μένα.Ήθελα κυρίως ν’ ακούσω τις συζητήσεις και να δω τι θα προέκυπτε από αυτές. Αυτό που ήξερα, όμως, είναι ότι στην καθημερινότητά μου μού έλειπε κάτι πολύ ουσιαστικό, το αίσθημα της χαράς, της απλότητας και της ολότητας που βιώνει ο άνθρωπος κοντά στη Φύση, δηλαδή το αίσθημα ότι συνέχεται με το όλο. Ένιωθα ότι κάθε μέρα βγαίνω από ένα κουτάκι για να μπω σε μια σειρά από άλλα κουτάκια, το μετρό, το γραφείο κ.ο.κ. και στο τέλος της μέρας να κάνω την αντίθετη διαδρομή. Η ενέργειά μου κατακερματίζεται. Μου λείπει ο ουρανός, τα δέντρα, η θάλασσα. Θέλω να μη χάνομαι στον μικρόκοσμό μου, αλλά ν’ ανοίξω τους ορίζοντές μου, φυσικούς και πνευματικούς, και ν’ απλώσω γέφυρες προς τους άλλους ανθρώπους και τη Φύση.

Στο Απλεπιστήμιο, λοιπόν, άκουσα πολύ ενδιαφέρουσες συζητήσεις και γνώρισα ανθρώπους καλοπροαίρετους, αληθινούς, ανήσυχους στοχαστές που κατανοούν τη σοβαρότητα των προβλημάτων και αναζητούν τις διεξόδους από αυτά, πρόθυμους να δράσουν ατομικά και συλλογικά για μια πιο ανθρώπινη ζωή, αλλά και να εισφέρουν τις γνώσεις και την εμπειρία τους από την επάνοδό τους σε έναν πιο φυσικό τρόπο ζωής· που ασφαλώς αισθάνθηκαν ή αισθάνονται φόβο, ανασφάλεια και αβεβαιότητα απέναντι στο άγνωστο που ακολουθεί την εγκατάλειψη του σημερινού τρόπου ζωής. Οι ενέργειες μεταξύ μας έρεαν ομαλά και αβίαστα και αισθανόμουν έναν αόρατο συνεκτικό δεσμό μεταξύ μας. Το απόσταγμα αυτών των συναντήσεων για μένα ήταν η συνειδητοποίηση ότι ο άνθρωπος έχει εκφύγει τελείως από τη φυσική τάξη που τον διέπει, έχει αποκοπεί από τη Φύση, και άρα και από τη φύση του, και έχει γίνει ένας αλόγιστος καταναλωτής, που καταστρέφει τους φυσικούς πόρους της ζωής και εναντιώνεται όχι μόνο στη φύση, αλλά και στον εαυτό του. Απομακρυνόμαστε ολοένα και περισσότερο από το φυσικό οικοσύστημα, που προθυμοποιείται να μας επιδαψιλεύει όλα τα αγαθά που χρειαζόμαστε για τη ζωή και την ευτυχία μας, και το αντικαθιστούμε από ένα άλλο, το χρηματοοικονομικό σύστημα, που αδηφάγα κατατρώγει την ανθρώπινη υπόστασή μας. Λησμονήσαμε την απλότητα, το μέτρο και τη συλλογικότητα που εκ φύσεως έχουμε.Λησμονήσαμε τις αληθινές αξίες της ζωής.Εγκλεισμένος καθένας στο μικρό του κελί περιστρέφεται γύρω από τον εαυτό του, από το άτομό του, ενώ, αν διατηρούσε τη φυσική του ταυτότητα, θα έβλεπε τα πάντα από ψηλά σαν περήφανος αετός. Θα έβλεπε ότι στην ουσία είμαστε ένα.

Δε λέω ότι είμαι έτοιμη για το format που λέει ο Γιάννης, αλλά σίγουρα πολλά άλλαξαν μέσα μου και αναζητώ τρόπους της δικής μου ‘αποανάπτυξης’. Οι συναντήσεις μας στη Βολισσό μού έδωσαν μεγάλη δύναμη και χαρά και άνοιξαν μια νέα ατραπό στη ζωή μου, πιστεύω δε βαθιά ότι όσα μας ενώνουν θα συνεχίσουν να δίνουν μεγάλη ώθηση και ενέργεια στον καθένα από εμάς. Στη Βολισσό αφουγκραστήκαμε τις καρδιές μας και νιώσαμε πόσο μοιάζουν.

Για όσους δεν ήταν μαζί μας, θέλω να πω ότι εμείς οι ανήσυχοι στοχαστές του Απλεπιστημίου αποφασίσαμε να συναποτελέσουμε ένα ρεύμα κοινής δράσης προς αυτή την κατεύθυνση, ανταλλάσσοντας κατ’ αρχάς ιδέες, εμπειρίες, γνώσεις και προτάσεις μεταξύ μας και προσκαλώντας κάθε ενδιαφερόμενο να ακολουθήσει και να συνεισφέρει. Επιθυμούμε να δράσουμε ατομικά και συλλογικά για την προστασία της Ζωής και της ανθρώπινης αξίας, να κατεβάσουμε – πρώτα μέσα μας – την ισχύ του καταναλωτή και να ανεβάσουμε την ισχύ του ανθρώπου.

Ευχαριστώ από καρδιάς τον Γιάννη Μακριδάκη για την πρωτοβουλία του, τη φιλοξενία του και την κάθε λέξη του, τη Στάθια για τη διάφανη αγκαλιά της, και τέλος ευχαριστώ όλους τους «συμφοιτητές» του Απλεπιστημίου για το υπέροχο συνοδοιπορικό μας στη Βολισσό.

Σε όλους εσάς αφιερώνω ένα ποίημα που αγαπώ πολύ, την «Ανασύνθεση» του Νικηφόρου Βρεττάκου από την ποιητική συλλογή του «Το Βάθος του Κόσμου», και ελπίζω να σας εμπνεύσει…

«Γράφοντας, προσπαθώ να μπάσω στις λέξεις μου
την ημέρα με την αγάπη της. Τον ήλιο, τ’ αστέρια,
τα πράγματα –όλα να στρέφονται, όπως και μέσα στο
σύμπαν, μέσα στην ποίηση.

Όπου φως κι όπου βλέφαρο σ’ ένα δίσκο μικρότερο,
σε μια σφαίρα, ένα σχήμα βιβλίου, που θα ’ναι και δίσκος
και σφαίρα και άπειρο. Όλο
τον κόσμο με ανέπαφες τις αχνές του γραμμές,
την αρμονία όπως είναι φωτισμένη από μια
καλωσύνη παγκόσμια –κινώντας σε ανάταση
τις γραμμές και τα χρώματα.
Να φτιάξω έναν κόσμο που τίποτα
δε θα του λείπει. Έναν κόσμο όπως ήταν
πριν ακόμη φθαρεί. Πριν ακόμη σκοτώσει
ο Κάιν τον Άβελ. Ν’ αναβλύζουνε οι λέξεις μου
νερό και χορτάρι. Ν’ αναβλύζουνε ζώσα
σιωπή και χαμόγελο.»

Να είστε όλοι καλά και καλή αντάμωση,

Ελένη Κ.