Απλεπιστήμιο Βολισσού

Ζω σε ένα γκρίζο τοπίο που βρομάει καυσαέριο, με γκρίζους ανθρώπους, άχρωμους και ισοπεδωμένους, που βλέπουν τη μια μέρα να διαδέχεται απλά την άλλη και αντεύχονται να συμβεί κάτι διαφορετικό γιατί τρομάζουν!

Σκεπτόμενη, όμως, το τριήμερο που περάσαμε όλοι μαζί στη Βολισσό πήρα λίγο κουράγιο. Γνώρισα όμορφους ανθρώπους, έκανα καινούργιους φίλους και συνάντησα παλιούς, που είχαν καταφέρει να κάνουν το βήμα και να φύγουν. Μοιράστηκα τις ίδιες ανησυχίες μαζί τους, είπαμε όμορφες κουβέντες μέχρι αργά στην παραλία και είδα και ‘άλλους’, ανυποψίαστους μέχρι εκείνη τη στιγμή, να ξυπνούν και να προβληματίζονται.
Γνώρισα ανθρώπους χρωματιστούς, ζεστούς, ζωντανούς, που δεν φοβούνται να κάνουν τη διαφορά, να ταράξουν τα νερά, να αλλάξουν τον κόσμο τους και τον κόσμο γύρω τους.
Όλοι αυτοί, λοιπόν, οι χρωματιστοί και όχι γκρίζοι άνθρωποι, που ακόμα είναι ζεστοί και νιώθουν και νοιάζονται, όλοι αυτοί, κάπου μέσα σ’ αυτή τη γκρίζα πόλη μένουν ή σε άλλες εξίσου γκρίζες πόλεις· και ελπίζω, θέλω να πιστεύω, ότι αυτό που μας ένωσε στη Βολισσό θα παραμείνει ζεστό, θα μας κρατήσει ενωμένους, θα συνεχίσουμε και θα φέρουμε κι άλλους στην παρέα μας.

Το τοπίο θα αλλάξει, θα γεμίσει χρώματα, χαμόγελα, οι σπόροι θα βλαστήσουν. Η Ελλάδα θα αλλάξει. Όπως λέει και ο Ελύτης στον ‘Μικρό Ναυτίλο’:
“Εάν αποσυνδέσεις την Ελλάδα, στο τέλος θα δεις να σου
απομένουν μια ελιά, ένα αμπέλι, κι ένα καράβι.
Που σημαίνει: με άλλα τόσα την ξαναφτιάχνεις.”

Τόσο απλά. Απλεπιστήμιο.

Μαρίνα Σ.