Γράμμα από τη Λακωνία

Επιστροφή. Από τη σκιά του Πελινναίου στους πρόποδες του Ταΰγετου, στο χωριό μου.

Όλες αυτές τις μέρες το μυαλό μου γυρίζει πίσω στη Βολισσό. Σκέφτομαι πως ο καθένας από μας τις μέρες εκείνες έφερε τη γνώση του, τους φόβους του, τις ελπίδες, τα όνειρά του, τα έβαλε στον κύκλο και ανακατεύτηκαν με όλων των άλλων. ‘’Αλεύρι και νερό’’, λέει ένας χωριανός μου, ‘’ζυμάρι θα γίνει, να πλαστεί να βγει ψωμί’’.

Χάρηκα βλέποντας και στη Βολισσό πως προσπαθούμε να βρεθούμε ξανά, να σπάσουμε την απομόνωση της ατομικότητας, να μάθουμε να μιλάμε. Ο φόβος που κρέμεται από πάνω μας σπάει με αλληλεγγύη και η αλληλεγγύη έρχεται μέσα από τις ομάδες και τις παρέες.

Στη Βολισσό ένιωσα σαν μια μικρή ρίζα από ένα φυντάνι που τώρα σκάει και που ονειρεύομαι να το δω δέντρο. Μακάρι να βγουν πολλά τέτοια δέντρα, μακάρι ν’ ανθίσουν πολλά απλεπιστήμια.

‘’Τα μυστικά που ψάχνουνε χρόνους πολλούς οι ανθρώποι
κρυμμένα τα ’χουνε καλά κάθε καρδιάς οι τόποι’’.

Να ’μαστε γεροί και του χρόνου στη Βολισσό και παντού.

Ευχαριστώ

Τάσος Κ., Ξηροκάμπι Λακωνίας