Δυο γάτες στον ίδιο χώρο

...εε, νισάφι πια! Δεν παλευόταν έτσι το πράγμα... Μόνο τρεις ώρες πρωινού
ύπνου με χώριζαν από τη συνάντησή μας στη Βολισσό με τη σκληρή
καθημερινότητα της πόλης. Χωρίς να πάρω οποιαδήποτε είδους ανάσα, μπήκα
πάλι στη ρουτίνα της δουλειάς και αυτό στένευε έντονα το χώρο, για να
αναπνεύσω. Μόνη διέξοδος αποσυμπίεσης, το ρεπό της Πέμπτης, που επιτέλους

έφτασε.

Χωρίς πολλές σκέψεις, η λύση του πρωινού καφέ κοντά στη θάλασσα ήρθε
ως φυσική εξέλιξη. Εκεί, σκέφτηκα, υπάρχει μεγαλύτερος χώρος για να
επανασυντονιστούν αισθήματα και σκέψεις. Να γίνει μια πρώτη απομάκρυνση

της πίεσης που ένοιωθα τις προηγούμενες μέρες.

Έκατσα και άρχισα να προσπαθώ να λύσω τους γρίφους που πρόσφατα είχαν
γεννηθεί μες στην καρδιά και τον νου μου. Τζίφος! Μάλλον χειροτέρευαν τα
πράγματα με την παρέμβασή μου. Θυμήθηκα τι ακούσαμε και αισθανθήκαμε
στο μούρκι και είπα να ξεκινήσω από εκεί που τώρα βρισκόμουν την όποια
εφαρμογή τους. Σταμάτησα τον εαυτό μου από τη γνωστή ως τώρα διαδικασία

παρέμβασης και να αφεθεί στη θέση πια του παρατηρητή.

Κυλούσε χαλαρά η ώρα και η θάλασσα μπροστά μου, όταν στο μπροστινό
τραπέζι έκατσε ένα ζευγάρι με το μικρό τους κοριτσάκι. Υπήρχαν κι άλλες
παρέες τριγύρω, οπότε δεν έδωσα και ιδιαίτερη σημασία, εκτός από το
αυθόρμητο χαμόγελο που συνήθως ανταλλάσσουμε με έναν μικρότερο
άνθρωπο. Σαν να βλέπουμε σε κάποιο βαθμό τον χαμένο και πολυπόθητο εαυτό

μας εκεί, μες στα μάτια του.

Ξαφνικά η κυρία πετάχτηκε στον αέρα σαν ελατήριο σφίγγοντας δυνατά
ένα "να σου γαμήσω" μέσα στα δόντια της! Δευτερόλεπτα πριν μια γάτα με μελί
τρίχωμα και σηκωμένη ουρά είχε περάσει δίπλα τους, και ίσως διαισθανόμενη
τη χαρά και την περιέργεια του μικρού κοριτσιού, είχε ξαπλώσει δίπλα στην
καρέκλα τους. Το κοριτσάκι της είχε χαμογελάσει και μόλις μοιραστεί την

πληροφορία της άφιξής της με τους μεγαλύτερούς της.

Οι κινήσεις που ακολούθησαν ήταν αστραπιαίες και σχεδόν μηχανικές: η
κυρία πλέον καθόταν στο διπλανό μου τραπέζι με έκδηλη στο πρόσωπό της
την αναστάτωση. Ο κύριος, συμπαθητική φυσιογνωμία, να κάνει αμίλητος τη
μεταφορά των ποτηριών από το ένα τραπέζι στο άλλο και ένα τρομαγμένο και

αμήχανο κοριτσάκι να έχει γουρλώσει τα ματάκια του.

Η πρώτη μου ανάγνωση ήταν πως έσκασε μύτη ο γνωστός ενοχλητικός
γείτονας, εμάς των αστών, με το κωδικό όνομα <μπάμπουρας>· λίγοι από μας
έχουμε εξοικείωση με τα πλάσματα που συνυπάρχουμε εντός της πόλης και
ιδιαίτερα με τα έντομα. Ίσως γι’ αυτό δεν έδωσα και άλλη σημασία στο συμβάν.
Δεν μπορεί φαντάστηκα μια τόσο χαλαρή γάτα να είχε προκαλέσει τόσο πανικό.

Που να 'ξερα...

Μετά από λίγο ήρθε μια παρέα Κορεατισσών και κατέλαβαν το παρατημένο
πλέον τραπέζι. Ήταν λογική επιλογή, μιας και πιο κοντά στη θάλασσα βλέπεις
χωρίς οπτικά εμπόδια τη θέα της. Το κοριτσάκι, που αμίλητο έπαιζε με τις
πλαστικές του κούκλες πια, θεώρησε τις συνθήκες πλέον, με την παρουσία των
γυναικών εκεί, ασφαλέστερες για να κάνει την γνωριμία που τόσο ‘ποθούσε’ ,
με το ζωντανό πλάσμα δηλαδή. Οι Κορεάτισσες, αν και δε μιλούσαν την ίδια
γλώσσα με αυτήν, διαισθάνθηκαν την πρόθεση του κοριτσιού και με τη γλώσσα
του σώματος άρχισαν να το προσκαλούν κοντά τους ώστε να τη χαϊδέψει.
Εκείνο έστεκε αμήχανο στη μέση της απόστασης μην ξέροντας ποιο βηματισμό

να διαλέξει.

Στο άκουσμα του δυνατού χτύπου του ποδιού η γάτα αφυπνίστηκε και
σηκώθηκε από το σημείο που μέχρι τότε είχε ξαπλώσει. Το μικρό κορίτσι
διαμαρτυρήθηκε στους γονείς του πως την ξύπνησαν και την είχε πλέον χάσει
από το οπτικό του πεδίο. Πλέον ήταν ξεκάθαρο πως υπήρχε πρόβλημα με τη
γάτα! Αυτόματα σκέφτηκα πως μπορεί η κυρία να είναι αλλεργική στις γάτες, μα
άμεσα αισθάνθηκα πως είναι αφύσικο ένα πλάσμα της φύσης να προκαλεί κάτι
τέτοιο σε ένα άλλο, πάλι της φύσης δηλαδή δημιούργημα. Για δες λοιπόν, είπα,
πόση ανασφάλεια ζει μέσα μας, που ακόμα και ένα φιλικό, οικόσιτο ζωντανό να

μας προκαλεί τέτοιον πανικό και φόβο...

Τώρα πια είχα γυρίσει και τους παρατηρούσα καλύτερα. Εκείνη, μια ψηλόλιγνη
εντυπωσιακή ξανθιά με έντονα περιμετρικά ζωγραφισμένα μάτια. Μια
κακέκτυπη προσομοίωση μεγάλης γάτας. Σα λεοπάρδαλη μάλλον. Εκείνος,
ένας πιο γλυκός, κατσαρομάλλης και συνηθισμένος τύπος, έρμαιο προφανώς
της επιρροής στο μέσα του της οράσεώς του. Το μικρό κορίτσι ευτυχώς, και
συμβολικά, έμοιαζε έντονα σε χαρακτηριστικά στον μπαμπά του, και έχοντας

ένα μορφασμό μεγάλης απορίας για τα γεγονότα.

Στο μεταξύ όμως, μια χαλαρή γάτα, έστω κι αν της διέκοψαν τον ύπνο, δεν
απομακρύνεται και πολύ από το σημείο που άραζε. Ανέβηκε σε έναν άδειο
καναπέ λίγο πιο κει και μας χάζευε ήρεμη. Το μικρό κορίτσι διαισθάνθηκε
μάλλον τα επακόλουθα και στάθηκε μπροστά μου και με την αγάπη της
περιέργειάς του, αλλά και το φόβο των γονιών του, τίναξε τα δακτυλάκια
του για να διώξει το ζωντανό με ήρεμο τρόπο. Τότε η ακινησία του αέρα
διαταράχτηκε από μια απότομη κίνηση, όπου ένας φουριόζος μπαμπάς
προσπερνούσε το παιδί του και κατευθυνόμενος απειλητικά προς το ζωντανό το

έδιωχνε δια παντός από κοντά μας χτυπώντας τα χέρια του!

Όταν η στιγμή καταλάγιασε, το κοριτσάκι ήταν αμίλητο με το βλέμμα του
εντελώς χαμένο. Εκείνος, ήπιε μια γουλιά καφέ και κατέβασε μάτια και κεφάλι
και εκείνη, νικήτρια πια, χαμογελούσε αυτάρεσκα, ασφαλής πλέον από την

απειλή. Η τάξη είχε αποκατασταθεί. Πλέον ήταν η μόνη "γάτα" στο χώρο....

Σπύρος Κ.