Εντυπώσεις από τη Βολισσό

Ένα διαφορετικό άρωμα, ένα άρωμα ελπίδας, δεν μπορεί να αποτυπωθεί εύκολα μέσα από λέξεις... Αυτό αισθάνθηκα να αναδύεται τις ημέρες παραμονής μου στη Βολισσό. Ένα λιβάδι ανθρώπων με κοινές ανησυχίες, αναμένοντας τη βροχή που θα το κάνει να ανθίσει και θα το πολλαπλασιάσει. Σπόροι ψυχών λογής λογής, που αναζητούν το κατάλληλο μούρκι, για να κάνουν το απλό, το ανιδιοτελές, το αλληλέγγυο.

Προσμονώντας, λοιπόν, τη στιγμή της ‘συγκομιδής’, θα έχουμε κερδίσει σίγουρα την εμπειρία της διαδρομής, που αφετηρία της αποτέλεσε το ταξίδι μας στη Βολισσό.

Ο ‘σβόλος’ ερρίφθη!

Βασίλης Κ.

11

 

Δυσκολεύομαι να χωρέσω την εμπειρία και τα συναισθήματα της 3ήμερης συνάντησης στη Βολισσό σε λέξεις.

Συναντηθήκαμε δεκάδες άγνωστοι άνθρωποι από διάφορα μέρη της Ελλάδος – και όχι μόνο – τόσο διαφορετικοί, ο καθένας με τη δική του ιστορία και ζωή, με τις δικές του προσδοκίες και ανησυχίες, με τα δικά του συναισθήματα.

Και όλα κύλησαν ανεξήγητα αυτονόητα.
Με σεβασμό.
Αξιοπρέπεια.
Διάλογο.
Μοίρασμα.
Φυσικά, πολλή φύση.
Υπευθυνότητα.
Λόγο.
Συγκίνηση.
Σκέψη.
Και πολλή τροφή για σκέψη.
Οι μέρες αυτές άγγιξαν το Είναι μου.
Με μία απλότητα, που με αφήνει σχεδόν άναυδη.
Μίλησα με όσους «χώρεσε» ο σύντομος χρόνος.
Αναμενόμενα, όχι με όλους.

Συνάντησα ανθρώπους που με γοήτευσαν με την ευγένεια, την απαλότητα, την οξυδέρκεια, τον λόγο, την ειλικρίνεια και τη δύναμή τους, κάποιοι ακόμη και χωρίς να προλάβω να συνομιλήσω μαζί τους.

Η αίσθηση κοινών στοιχείων και αντιλήψεων (όπου υπήρχαν) ήταν κάπως ανακουφιστική.

Μέσα από το 3ήμερο αυτό γεννήθηκαν σχέδια, που η αίσθησή μου λέει, ότι θα γίνουν και πράξη.

Ακόμη και έτσι να μην είναι όμως, νοιώθω ήδη κερδισμένη, αφού η εμπειρία αυτή, ξεπέρασε κάθε, μα κάθε προσδοκία που είχα ερχόμενη σε αυτό το μέρος.

Είναι όλα εκεί, μέσα μας.
Αρκεί να ξέρει ο καθένας τι να βγάλει μέσα από το μαγγανοπήγαδό του.
Αρκεί να τολμήσει.
Βήμα βήμα.

Γιάννη, σ’ ευχαριστώ από καρδιάς γι’ αυτή την πρωτοβουλία σου.
Αναχωρώ πολύ πιο πλούσια από τον τόπο αυτό.

Εις το επανιδείν.

Βασιλική Μ.

2

 

Πώς να εξηγήσω ότι τόσο διαφορετικοί και πολλοί άνθρωποι, συντονίστηκαν τόσο γλυκά και όμορφα και λειτούργησαν τρεις ολόκληρες μέρες χωρίς καμία παραφωνία;

Μαγεία!

Πώς να εξηγήσω ότι εγώ η ίδια συμμετείχα σε αυτή την ομάδα και παρά την αρχική μου αμηχανία γρήγορα ένοιωσα σαν να ήμουν μέρος της από πάντα.

Έκπληξη!

Πώς να εξηγήσω τις αγκαλιές που αντάλλαξα με ανθρώπους που συνάντησα μόλις τρεις ημέρες πριν και τη ζεστασιά που έλαβα, σαν αυτή να ήταν η πιο φυσιολογική κατάσταση;

Θείο δώρο.

Πώς να εξηγήσω τις στιγμές που μου έφεραν δάκρυα στα μάτια και αυτά δεν ήταν από λύπη;

Λύνομαι.

Μάλλον δεν χρειάζεται να εξηγήσω κάτι, αρκεί που το έζησα. Συνάντησα ανθρώπους – ακόμη και κάποιους που ζούμε στην ίδια γειτονιά, δυο τετράγωνα απόσταση – που είναι σαν να τους γνωρίζω από πάντα.

Ξαναπήρα ’μπρός. Συνέρχεται σιγά-σιγά ο άνθρωπος που έχω μέσα μου και ο καλός μου εαυτός θαρρώ πως έχει την ευκαιρία να ανθίσει. Μακάρι.

Στο προσωπικό μου πλάνο για τη μετάβασή μου σε αυτό που η καρδιά μου επιθυμεί και η λογική λειτουργεί πλέον για να το υποστηρίξει, έχω πολλούς συμμάχους για να αντλώ δύναμη και διάθεση μεγάλη να την ανταποδώσω. Θα τα καταφέρω.

Όλα όσα έμαθα αλλά και αυτά που δεν ειπώθηκαν με λόγια και αντιλήφθηκα, τα κουβαλώ μαζί μου ώσπου να καταλαγιάσουν μέσα μου και να πάρω τους καρπούς τους.

Γιάννη, σε ευχαριστώ που ήσουν η αφορμή και με τον τρόπο σου μου έδωσες το κουράγιο να κάνω το «restart» που δειλά-δειλά προσπαθούσα καιρό.

Ευχαριστώ όλη την ομάδα των καλοκαιρινών συναντήσεων στη Βολισσό και ας μην πρόλαβα να μιλήσω με τον καθέναν ξεχωριστά, πιστεύω πως αυτό θα γίνει στην επόμενή μας συνάντηση.

Αυτή άλλωστε η ομάδα δημιούργησε τη θετική ενέργεια που, μαζί με αυτήν του όμορφου τόπου, θα πάρω μαζί μου στην πόλη που θα επιστρέψω.

Καλή συνέχεια να έχουμε!

Ειρήνη Δ.

3

 

Ευχαριστώ για την ανακούφιση που ένιωσα
πως υπάρχει ακόμα ελπίδα
πως δεν παλεύω μόνη μέσα σε τόσο κόσμο
πως τα βλέμματα μπορούν να έχουν καθαρότητα

Ευχαριστώ που ζεστάνατε την καρδιά μου και γίνατε σημείο αναφοράς που θα μπορώ να επιστρέφω τις δύσκολες μέρες που ζούμε.

Καλή δύναμη,

Ελένη Κ.

4

 

Γιάννη καλησπέρα,

Στέλνω ένα μικρό χαιρετισμό από Αθήνα.

Ένα αναπάντεχο οικογενειακό γεγονός που μεσολάβησε, μας ανάγκασε να φύγουμε εσπευσμένα από τη Βολισσό, οπότε,  πλην της αρχικής γνωριμίας, δυστυχώς  δεν μας δόθηκε η ευκαιρία να συμμετέχουμε στις υπόλοιπες δραστηριότητες του τριημέρου.

Κρίνοντας από όλη τη θετική διάθεση που διαφαινόταν από την αρχή, από όλους αυτούς τους διαφορετικούς και ενδιαφέροντες ανθρώπους που θέλησαν να μοιραστούν σκέψεις και συναισθήματα, ιδέες και προβληματισμούς, αλλά και από τα μηνύματα που παίρνεις και δημοσιεύεις, είμαι σίγουρη ότι όλα πήγαν θαυμάσια,  ξεπερνώντας ακόμη και τις  αρχικές προσδοκίες όσων συμμετείχαν.

Ελπίζοντας μέσα από την καρδιά μου αυτή, αλλά και άλλες προσπάθειες, να μπορέσουν να έχουν μια γόνιμη συνέχεια, ένα μεγάλο ευχαριστώ σε σένα και όσους με τόλμη, ήθος, δημιουργικότητα, προσπάθεια, έμπνευση, με το μυαλό και την καρδιά, το παλεύουν.

Μάντω Α.

5

 

Σιγά σιγά συνειδητοποιώ
Πόσα πολλά και σημαντικά έγιναν σε τρία χρόνια
Πόσα πολλά και σημαντικά έγιναν σε τρεις μέρες

Οι σπόροι έπεσαν.
Πολλοί και διαφορετικοί, όλοι σημαντικοί.
(Ήταν σκέψεις, απόψεις και νέες γνώσεις, ήταν χαμόγελα, ματιές και αγκαλιές, ήταν γέλια, σιωπές, βόλτες στις ομορφιές κι απλές λεπτομέρειες.)
και πλούτισε η σκέψη και η καρδιά και η ψυχή
και ποιος ξέρει ποια όμορφα λουλούδια και ποια δέντρα θα φυτρώσουν...

Ήταν όλα τόσο οικεία
Τόσο απλά, αληθινά και όμορφα
Και τόσο σημαντικά

Ευχαριστώ!
Καλή αντάμωση,

Μαριάννα Μ.

6

 

Συνάντησα ανθρώπους που έψαχναν τη χαμένη τους αθωότητα σε διαφορετικά μονοπάτια που όμως έδειχναν να οδηγούν όλα στη φύση, όχι για να την εξουσιάσουν, όχι για να την αφαιμάξουν, αλλά για να νιώσουν ότι ανήκουν εκεί, είναι ένα με το χώμα, το νερό, τον ήλιο, τον αέρα και ό,τι ζει σ’ αυτά κι από αυτά, χωρίς οίηση.

Συνάντησα την ποίηση παντού, δροσισμένη από το νερό, κυλισμένη στο χαλί με τα αγριόχορτα, τα βοτάνια, τα λουλούδια, ξαπλωμένη στα σύννεφα, ιπτάμενη χωρίς βαρύτητα στο σύμπαν.

Φιλιώσαμε, μοιραστήκαμε το όνειρο, το όραμα, οντότητες χωροχρονικές, αντιεξουσιαστικές, ρίξαμε φως και σπόρο στο σκοτάδι, για να φεγγοβολήσει, να καρπίσει. Προσπαθήσαμε να αποκρυπτογραφήσουμε τις ηθικές εντολές της φύσης, χωρίς συμβιβασμούς, βάζοντας το εσύ μέσα στο εγώ, αρνούμενοι μια ζωή ως χρηματιστηριακή αξία, με αγοραπωλησίες συνείδησης και ματαιοδοξία, που παραμορφώνουν την κρίση, τη μνήμη, τα συναισθήματα.

Χωρίς αυταπάτες ότι οδοιπορούμε ξυπόλυτοι σ’ ένα μακρύ χωματόδρομο.

Με πολλή αγάπη,

Ναυσικά

7

 

Καλημέρα σε όλους και όλες!

Κοιτάζοντας κι εγώ, μόλις μια εβδομάδα (?) πίσω, τις υπέροχες μέρες που μοιραστήκαμε στη Βολισσό, δεν μπορώ να μη συγκινηθώ, κυρίως, από την ομορφιά που συνάντησα διάχυτη ανάμεσά μας!

Ομορφιά ως ποιότητα, ως ουσία, ως ενέργεια! Αυτή η ομορφιά που εμφανίζεται όπου υπάρχουν καρδιές ανοιχτές να δώσουν και να πάρουν. Εκεί που τα βλέμματα είναι καθαρά και η πρόθεση αγνή. Εκεί που τελικά υπάρχουν οι προϋποθέσεις να δημιουργηθούν αληθινές ανθρώπινες σχέσεις.

Παρατηρώντας τα παιδιά με "ειδικές ανάγκες" που είχαν κατασκηνώσει δίπλα μας στο Μάναγρο, αναρωτήθηκα συχνά ποιος τελικά έχει ειδικές ανάγκες, εμείς ή εκείνα;

Γιάννη και Στάθια, ένα μεγάλο ευχαριστώ! Μέσα από την πρόσκλησή σας, μου δώσατε τη δυνατότητα να δω από κοντά μια ζωή χωρίς ειδικές ανάγκες, με αυθεντικότητα, ελευθερία και υγεία!

Δεν γνωρίζω πότε θα καταφέρω κι εγώ να γυρίσω στη φύση, σίγουρα πάντως η επιστροφή στις αληθινές αξίες της ζωής με συγκινεί βαθιά.

Σας φιλώ και σας ευχαριστώ όλους τους νέους φίλους/φίλες!

Εύχομαι όσοι ζούμε στην Αθήνα, να συντονιστούμε μέσα από τη λίστα της Ειρήνης, και σύντομα να βρεθούμε κι από κοντά!

με αγάπη

Χρυσάνθη Λ.