Η γενναία μου Στάθια

Δεν είχα ποτέ άλλοτε κηπευτικά στο μπαλκόνι μου. Από τη γιορτή των παραδοσιακών σπόρων στο πάρκο της Ακαδημίας Πλάτωνος πήρα ένα φιντανάκι ντοματιάς. Μου το έδωσαν μέσα σ’ ένα πολύ μικρό χάρτινο σακουλάκι, που έγραφε το είδος του : « ντοματιά καρδιά βοδιού (ψηλή)». Καθώς το κρατούσα στο πάρκο, μου φώναξε ένας νεαρός «πρόσεξε το μωρό!» και γύρισα αμέσως να δω πίσω μου μήπως ήταν κανένα παιδάκι , αλλά αυτός χαμογελώντας είπε «όχι, αυτό το μωρό» κι έδειξε με τα μάτια το φιντανάκι.

Έτσι, την ίδια μέρα, το φύτεψα σε μια γλάστρα και σκέφτηκα να καλωσορίσω τη μικρή ντοματιά με θερμά λόγια : «Να γίνεις ένα ευτυχισμένο φυτό», της είπα. Την έβαλα δίπλα στο δυόσμο και την αρμπαρόριζα. Την παρακολουθούσα καθημερινά, την πότιζα, της μιλούσα κάθε τόσο κι όταν γυρνούσα απ’ τη δουλειά αργά το απόγευμα, έτρεχα πρώτα σ’ εκείνη να δω μήπως της λείπει τίποτα. Όλο ψήλωνε, κάποια στιγμή σκέφτηκα να της δώσω ένα όνομα, για να έχει τη δική της ιστορία. Το πρώτο όνομα που μου ήρθε στο μυαλό ήταν Στάθια. Σου πάει, της είπα.

Παρατηρώντας τη να μεγαλώνει, σκεφτόμουν πόσο σημαντική και μοναδική είναι. Για μένα συμβολίζει την επανασύνδεση με την αληθινή Ζωή. Είσαι γενναία, της λέω, γιατί προσπαθείς μέσα σ’ αυτό το λίγο χώρο που έχεις, να ζήσεις, ν’ ανθίσεις, να καρπίσεις και να δώσεις από αυτό που είσαι, αυτό για το οποίο η Φύση σε προόρισε. Μεταβάλλεις αυτόν τον λίγο χώρο σε χρόνο, σε ζωή, σε ενέργεια, σε ομορφιά και αγάπη. Παίρνεις τον ήλιο, τον αέρα, το χώμα, το νερό, τα ξαναπλάθεις όλα μέσα σου και τα επιστρέφεις μεταμορφωμένα σε νέα ζωή, σε χρώματα, σε αρώματα, σε αρμονία. Τι θείο μυστήριο είσαι… Αν κι εμείς οι άνθρωποι ήμαστε ευγνώμονες και ταπεινοί, όπως εσύ, πόσες φωτεινές δυνάμεις, που υπάρχουν βαθιά μέσα μας, θα απελευθερώνονταν, θα μεταμορφώναμε τη ζωή μας σε δημιουργία και χαρά…

Θυμάμαι συχνά τα λόγια του Παναγιώτη Μανίκη, όταν τον πρωτοάκουσα πριν από ένα χρόνο περίπου : Τι είναι ο καθένας από μας σε σχέση με τη Φύση, με τα φυτά και με τα ζώα; Λέμε, ποιος είναι; είναι ο Παναγιώτης, ο Νίκος, η Μαρία… Ναι, αλλά πώς ορίζονται; Πώς ορίζετε τον εαυτό σας σε σχέση όχι μόνο με τους άλλους ανθρώπους, αλλά και με τη ζωή που υπάρχει γύρω σας, με τα ζώα , με τα φυτά…»

Τώρα η ντοματιά μου έχει ψηλώσει αρκετά και έχει ανθίσει. Την παρατηρώ συνεχώς. Τα φύλλα της μοσχοβολάνε ντομάτα. Κι αν δεν μπορέσεις να δέσεις καρπό, της λέω, δεν πειράζει. Να είσαι ένα ευτυχισμένο φυτό, να χαίρεσαι τη ζωή! Όπως εσύ το μπορείς...

                                             Στη Στάθια,
την καρδιά του Απλεπιστημίου

                                                                                             Αθήνα, 8.6.2014

                                                                                             Ελένη Κ.

Υ.Γ. Μόλις τέλειωσα το κείμενο, είδα και τον πρώτο καρπό.

Stathia