Τότε που ζούσαμε

« Η γενιά μας αναμετρήθηκε σύσσωμη με το θάνατο, ήπιε σταλιά σταλιά το φαρμάκι του, μα υπήρξε προνομιούχα.Έζησε με ένταση κι ενθουσιασμό μια μια τις στιγμές ενός πολυτάραχου αιώνα και φεύγει τώρα πιστεύοντας πως έκανε κάτι, για να νιώσουν οι άνθρωποι σ΄ όλες της γης τις γωνιές, πως η ανθρώπινη ιδιότητα καθαυτή είναι έννοια σύμφυτη με δικαιοσύνη και λευτεριά. 

Το ανέφικτο είναι εφεύρεση για να ψαλιδίζει στον άνθρωπο τα φτερά του. Η ζωή δεν έχει ουτοπίες. Κι αυτοί που μιλάν για ουτοπίες δεν έχει μέσα τους ολοκληρωθεί πλέρια συνείδηση ανθρώπου.

Σκέφτομαι, αυτούς που δεν πήραν μέρος και για μια στιγμή έστω, στην αναταραχή που ξεσήκωσε η Επανάσταση του ’17 και η Αντίσταση ενάντια στον φασισμό και λέω πως ήταν τιμωρημένοι από το θεό.

Από τον θεό τιμωριούνται εκείνοι που πριν από το θεό τιμωρούν οι ίδιοι τον εαυτό τους.»

ΤΟΤΕ ΠΟΥ ΖΟΥΣΑΜΕ (Εκδόσεις ΜΕΤΑΙΧΜΙΟ)

 

Ένα μικρό απόσπασμα από το βιβλίο του Ασημάκη Πανσέληνου (1903 – 1984), προορισμένο για τη Λογοτεχνική βραδιά του Απλεπιστημίου 2014. Με το κομμάτι αυτό ο συγγραφέας σφραγίζει το βιβλίο του, στο κεφάλαιο που θα έλεγε κανείς πως λειτουργεί ως επίλογος, που όμως ο Ασημάκης Πανσέληνος του δίνει το γοητευτικό τίτλο «ΑΠΟΣΩΜΑ».

Γραμμένο μες στη δικτατορία της χούντας, αποτελεί μια πράξη αντίστασης και μαζί μια απολογία της γενιάς του.

Αφιερωμένο στους «συμμαθητές» μου του Απλεπιστημίου, αλλά και σε όσους συχνά βασανίζει η αμφιβολία του «εφικτού» και του «ανέφικτου».