Ένας όμορφος αρχαίος μύθος για την Αλκυόνη και τις αλκυονίδες ημέρες από μία παλιά μυθολογία..

alkyon01

«Περί της Αλκυόνης και του Κήυκος»*

   « Η μεν Αλκυόνη ήταν θυγάτηρ του Αιόλου υιού του Έλληνος και της Αιγιαλείας, ο δε Κήυξ υιός του Εωσφόρου και αδελφός του Δαιδαλίωνος. Ο Κήυξ λοιπόν έλαβε γυναίκα την Αλκυόνη και έζων τόσον ειρηνικώς και ερωτικώς προς αλλήλους , ώστε ο μεν Κήυξ ωνόμαζε αυτήν Ήρα, αυτή δε έλεγε αυτόν Δία. Όθεν οργισθείς ο Ζευς δια την τοσαύτην αλαζονείαν, μετεμόρφωσεν αυτούς εις τα ομώνυμα όρνεα, τον μεν εις κήυκα , την δε εις αλκυόνην (Απολλόδ. Α΄. ζ΄. ξ΄.)

Κατ’ άλλους δε, ο Κήυξ ήθελε να έλθει εις την Κλάρον, δια να ερωτήση το μαντείον του Απόλλωνος περί του θανάτου του αδελφού αυτού Δαιδαλίωνος. Η Αλκυόνη όμως εμπόδιζεν αυτόν, μη υποφέρουσα τον χωρισμόν. Αλλ’ εκείνος κινούμενος υπό του πόθου του αδελφικού, κατέπεισεν αυτήν, υποσχεθείς να επιστρέψη μετά δύο μήνας, και απέπλευσεν. Κατά δυστυχίαν όμως εναυάγησε επιστρέφων, και επνίγη εκεί πλησίον. Μαθούσα δε τούτο η Αλκυόνη, τρέχει εις τον αιγιαλόν θρηνούσα και κοπτομένη. Ιδούσα δε και το σώμα αυτού κυματιζόμενον εις την επιφάνειαν της θαλάσσης, επήδησε εις την θάλασσαν, και εναγκαλισαμένη αυτό, το κατεφίλει εμπαθέστατα∙ και τέλος έμεινεν εκεί, μη υποφέρουσα ούτε τότε τον αποχωρισμόν.

Τότε οι Θεοί λυπηθέντες δια την δυστυχίαν αυτών, και μάλιστα ελεήσαντες το φίλανδρον αυτής, μετεμόρφωσαν αυτούς εις τα όρνεα Αλκυόνεις και Αλκυόνια ή Αλκυονίδας καλούμενα, τα οποία φυλάττουσι και ούτω τον προς αλλήλους έρωτα αείποτε, μηδέποτε χωριζόμενα∙ και έμειναν σύμβολα του νομίμου και γαμηλίου έρωτος. Ότε δε επωάζωσι (κλωσώσι) εις την επιφάνειαν της θαλάσσης, η θάλασσα μένει ήσυχος και ακίνητος εν μεγάλη γαλήνη επτά ημέρας, έως να εξέλθωσιν οι νεοσσοί. Επειδή ο πάππος αυτών Αίολος κρατεί τους ανέμους τότε κεκλεισμένους προς χάριν αυτών. (…) »

Απόσπασμα από το έργο «ΩΓΥΓΙΑ Ή ΑΡΧΑΙΟΛΟΓΙΑ» του Αθανασίου Σταγειρίτου (καθηγητή της Ελληνικής γλώσσας στην Καισαροβασιλική Ακαδημία των Ανατολικών Γλωσσών στη Βιέννη της Αυστρίας).
Έκδοση : Βιέννη της Αυστρίας, 1816, τυπογραφία του Ιωάννη Τσβεκίου.
Τόμος Β, κεφάλαιο Κ, σελ. 42-43.

*Διατηρήθηκε η γλώσσα του συγγραφέα χωρίς τη χρήση του πολυτονικού συστήματος.

 

alkyon03