Ψαρεύοντας στη λίμνη Ουόλντεν

thoreau

Στιγμιότυπα και αποφθέγματα από τη ζωή του Θορώ στο δάσος.

  • "Οι περισσότεροι άνθρωποι ζουν τη ζωή τους μέσα σε μια σιωπηλή απόγνωση. Αυτό που άλλοι ονομάζουν αποδοχή των συνθηκών, στην πραγματικότητα δεν είναι παρά ένα είδος επιβεβαιωμένης απελπισίας."
  •  "Τα γηρατειά δεν έχουν περισσότερα προσόντα από τα νιάτα για να παριστάνουν τον     δάσκαλο, μάλλον λιγότερα, αφού πιο πολλά έχασαν παρά κέρδισαν στη ζωή."
  • "Κάτω από οποιεσδήποτε καιρικές συνθήκες, οποιαδήποτε ώρα της ημέρας ή της νύχτας, πάντοτε με γέμιζε η επιθυμία να αξιοποιώ όσο μπορώ τον χρόνο μου και να καταγράφω το πέρασμά του˙ να στέκομαι στο σημείο όπου συναντιούνται δύο αιωνιότητες, το παρελθόν και το μέλλον, με άλλα λόγια στο σημείο του παρόντος, της κάθε στιγμής, να βαδίζω πάνω στη λεπτή αυτή γραμμή."
  • "Για πολλά χρόνια διετέλεσα αυτόκλητος επιθεωρητής της χιονοθύελλας και της καταιγίδας και ποτέ δεν παρέλειπα να εκτελώ το καθήκον μου με ζήλο και προσήλωση. Ήμουν ένας τοπογράφος όχι των δημόσιων δρόμων, αλλά των μονοπατιών του δάσους κι όλων εκείνων των μονοπατιών που διασχίζουν τα χωράφια."
  • "Δυσπιστείτε, λέω, απέναντι σε κάθε εγχείρημα που απαιτεί καινούργια ρούχα αντί για καινούργιους ανθρώπους."
  • "Αλίμονο όμως! Οι άνθρωποι έγιναν εργαλεία των εργαλείων τους. Ο άνθρωπος που μάζευε μόνος του τα φρούτα όποτε πεινούσε, έγινε γεωργός˙ κι εκείνος που στεκόταν κάτω από ένα δέντρο για να προφυλαχτεί από τον καιρό, έγινε νοικοκύρης. Τώρα πια δεν κατασκηνώνουμε για να περάσουμε τη νύχτα, αλλά ριζώσαμε στη γη για να ξεχάσουμε τα ουράνια."
  • "Τα έθνη κατατρύχονται από την παράλογη επιθυμία να διαιωνίσουν τη μνήμη του εαυτού τους μέσα από τις ποσότητες πελεκημένης πέτρας που αφήνουν πίσω τους. Τι θα γινόταν άραγε αν κατέβαλλαν την ίδια προσπάθεια για να διαμορφώσουν και να γυαλίσουν τους τρόπους τους; Ένα μονάχα κομμάτι κοινής λογικής θα ήταν πιο αξιοσημείωτο και από ένα μνημείο ψηλό όσο το φεγγάρι."
  • "Κι έτσι έμεινα με τα δέκα μου σεντς, με τους σπόρους μου και με τα υλικά για τη χειράμαξα. Κατάλαβα λοιπόν ότι είχα υπάρξει πλούσιος, χωρίς αυτό να βλάψει στο ελάχιστο τη φτώχεια μου."
  • "Πήγα στο δάσος επειδή επιθυμούσα να ζήσω συνειδητά, να αντιμετωπίσω μονάχα τα ουσιώδη της ζωής και να δω αν θα μπορούσα να μάθω όσα είχε να μου διδάξει, έτσι ώστε, όταν θα ερχόταν η ώρα μου να πεθάνω, να μην ανακάλυπτα ξαφνικά ότι δεν είχα ζήσει ποτέ. Δεν ήθελα ο,τιδήποτε δεν ήταν ζωή – το να ζει κανείς είναι τόσο πολύτιμο – ούτε ήθελα να παραιτηθώ, εκτός πια κι αν ήταν απολύτως απαραίτητο."
  • "Ακόμα και οι υψηλότερες αρετές μας προέρχονται από μια άχρηστη και καθόλου αναπόφευκτη αθλιότητα. Οι ζωές μας χαραμίζονται στις λεπτομέρειες. Ένας τίμιος άνθρωπος δε χρειάζεται να μετράει παραπάνω από τα δέκα δάκτυλά του. Άντε, σε ειδικές περιστάσεις μπορεί να προσθέσει και τα δάκτυλα των ποδιών του, και αυτό του φτάνει. Απλότητα, απλότητα, απλότητα!"
  • "Τα ψεύδη και οι αυταπάτες περνιούνται για τις πιο ατράνταχτες αλήθειες, ενώ η πραγματικότητα αντιμετωπίζεται σαν παραμύθι. Αν οι άνθρωποι ασχολούνταν σταθερά με ό,τι είναι πραγματικό και δεν επέτρεπαν στους εαυτούς τους να παρασύρονται σε πλάνες, η ζωή, για να τη συγκρίνουμε με κάτι που γνωρίζουμε, θα έμοιαζε με παραμύθι, με διήγηση μέσα από τις «Χίλιες και μία Νύχτες». Αν δείχναμε σεβασμό μονάχα σε ό,τι είναι αναπόφευκτο και του αναγνωρίζαμε το δικαίωμα να υπάρχει, οι δρόμοι θα αντηχούσαν μουσική και ποίηση."
  • "Ο χρόνος δεν είναι παρά ένα ρυάκι στο οποίο πηγαίνω να ψαρέψω. Πίνω το νερό του˙ καθώς όμως πίνω, βλέπω την άμμο στον βυθό και διαπιστώνω πόσο ρηχό είναι. Τα λιγοστά του νερά περνούν και φεύγουν, όμως η αιωνιότητα μένει."
  • "Όλη μου τη ζωή μετανιώνω που δεν ήμουν ποτέ τόσο σοφός όσο τη μέρα που γεννήθηκα."
  • "Το ζήτημα είναι πως, αν ένας άνθρωπος είναι πράγματι ζωντανός, υπάρχει πάντα ο κίνδυνος να πεθάνει, αν και πρέπει να δεχτούμε ότι ο κίνδυνος αυτός μειώνεται ανάλογα με το πόσο νεκροζώντανος είναι."
  • "Μόνο όταν χαθούμε – με άλλα λόγια, μόνο όταν έχουμε χάσει τον κόσμο – αρχίζουμε να ανακαλύπτουμε τον εαυτό μας, να συνειδητοποιούμε που βρισκόμαστε και πόσο απέραντη είναι η έκταση των συσχετισμών μας."
  • "Προτιμώ χίλιες φορές τη φτώχεια, που απολαμβάνει τον πραγματικό πλούτο."
  • "Αν ακούει κανείς τις πιο αμυδρές αλλά συνεχείς υποδείξεις του πνεύματός του, οι οποίες οπωσδήποτε του δείχνουν την αλήθεια, διστάζει να τις ακολουθήσει γιατί δεν είναι σίγουρος ότι δεν πρόκειται να τον οδηγήσουν στα άκρα ή ακόμη και στην τρέλα. Κι όμως, εκεί βρίσκεται το αληθινό μονοπάτι του, όπως διαπιστώνει καθώς η αποφασιστικότητα και η πίστη του δυναμώνουν."
  • "Τα μεγαλύτερα οφέλη και οι ευγενέστερες αξίες είναι εκείνες που εκτιμώνται λιγότερο σ’ αυτή τη ζωή."
  • "Η πρακτική μου είναι στο «πουθενά», η άποψή μου στο «εδώ»."
  • "Να θυμάσαι λοιπόν: για κάθε πράγμα δεν υπάρχει παρά μόνο μία ευκαιρία."
  • "Θα ήμασταν ευλογημένοι αν ζούσαμε διαρκώς στο παρόν, αν χρησιμοποιούσαμε κάθε ατυχία που μας έβρισκε, όπως το χορτάρι, που ομολογεί την επιρροή της κάθε δροσοσταλίδας που πέφτει πάνω του, αν δε χάναμε το χρόνο μας μετανιώνοντας για την αμέλεια που επιδείξαμε στο παρελθόν και τις ευκαιρίες που αφήσαμε να πάνε χαμένες, λέγοντας πως κάναμε το καθήκον μας."
  • "Τουλάχιστον ένα πράγμα έμαθα σίγουρα από το πείραμά μου: ότι αν κάποιος προχωρά με σιγουριά προς την κατεύθυνση των ονείρων του και προσπαθεί να ζήσει τη ζωή που έχει φανταστεί, θα συναντήσει απρόσμενα την επιτυχία, σε στιγμές που δεν το περιμένει. Θα αφήσει μερικά πράγματα πίσω του, θα περάσει ένα αόρατο σύνορο."
  • " Όσο περισσότερο κάποιος απλοποιεί τη ζωή του, τόσο πιο απλοί θα του φαίνονται οι νόμοι του σύμπαντος και η μοναξιά δε θα είναι πια μοναξιά, ούτε η φτώχεια θα ‘ναι φτώχεια, ούτε η αδυναμία αδυναμία. Αν χτίσατε κάστρα στον αέρα, αυτό δε σημαίνει πως η δουλειά σας πάει χαμένη. Αφού εκεί τα χτίσατε, σημαίνει πως εκεί πρέπει να είναι. Βάλτε τώρα τα θεμέλια από κάτω τους."
  • " Έτσι λοιπόν ολοκληρώθηκε ο πρώτος μου χρόνος στο δάσος˙ και ο δεύτερος κύλησε με παρόμοιο τρόπο. Αποχαιρέτησα τη λίμνη Ουόλντεν στις 6 Σεπτεμβρίου 1847."       

 Αποσπάσματα από το βιβλίο "Walden ή Η ζωή στο δάσος" του Henry D. Thoreau από τις εκδόσεις «κέδρος» το έτος 2007