Περι φιλοσοφιας

3 Comments

fukuoka

Αποφθέγματα του Μασανόμπου Φουκουόκα.

·   "Δεν μου αρέσει ιδιαίτερα η λέξη «δουλειά». Τα ανθρώπινα όντα είμαστε τα μόνα ζώα που πρέπει να δουλέψουμε και νομίζω ότι είναι το πιο γελοίο πράγμα στον κόσμο. Άλλα ζώα διαβιούν με το απλά να ζουν, αλλά οι άνθρωποι δουλεύουμε σαν τρελοί, νομίζοντας ότι πρέπει να το κάνουμε για να μείνουμε ζωντανοί.  Όσο μεγαλύτερη είναι η δουλειά, τόσο μεγαλύτερη είναι η πρόκληση και τόσο πιο υπέροχο νομίζουμε ότι όλο αυτό είναι. Θα ήταν καλό να εγκαταλείψουμε αυτόν τον τρόπο σκέψης και να ζήσουμε μια εύκολη, άνετη ζωή με άφθονο ελεύθερο χρόνο. Νομίζω ότι ο τρόπος που τα ζώα ζουν στους τροπικούς, δηλαδή με το να βγαίνουν έξω το πρωί και το βράδυ για να δουν αν υπάρχει κάτι για να φάνε, και να απολαμβάνουν έναν υπνάκο το απόγευμα, πρέπει να είναι μια υπέροχη ζωή. Για τον άνθρωπο, μια ζωή τέτοιας απλότητας θα ήταν δυνατή αν κάποιος εργαζόταν μόνο για να παράγει τις άμεσες καθημερινές του ανάγκες. Σε μια τέτοια ζωή, η εργασία δεν θα ήταν η δουλειά όπως οι άνθρωποι την αντιλαμβανόμαστε αλλά απλά θα κάναμε μόνον αυτό που πραγματικά χρειάζεται να γίνει. " ...continue reading

thoreau

Στιγμιότυπα και αποφθέγματα από τη ζωή του Θορώ στο δάσος.

  • "Οι περισσότεροι άνθρωποι ζουν τη ζωή τους μέσα σε μια σιωπηλή απόγνωση. Αυτό που άλλοι ονομάζουν αποδοχή των συνθηκών, στην πραγματικότητα δεν είναι παρά ένα είδος επιβεβαιωμένης απελπισίας."
  •  "Τα γηρατειά δεν έχουν περισσότερα προσόντα από τα νιάτα για να παριστάνουν τον     δάσκαλο, μάλλον λιγότερα, αφού πιο πολλά έχασαν παρά κέρδισαν στη ζωή."
  • "Κάτω από οποιεσδήποτε καιρικές συνθήκες, οποιαδήποτε ώρα της ημέρας ή της νύχτας, πάντοτε με γέμιζε η επιθυμία να αξιοποιώ όσο μπορώ τον χρόνο μου και να καταγράφω το πέρασμά του˙ να στέκομαι στο σημείο όπου συναντιούνται δύο αιωνιότητες, το παρελθόν και το μέλλον, με άλλα λόγια στο σημείο του παρόντος, της κάθε στιγμής, να βαδίζω πάνω στη λεπτή αυτή γραμμή." ...continue reading

Λένε ότι κάποτε ο Άγιος Φραγκίσκος της Ασίζης κατέβηκε, ένα ανοιξιάτικο απόγευμα, στην εξώπορτα του μοναστηριού του, και ακουμπώντας το χέρι του επάνω στον ώμο ενός νέου καλόγερου, του είπε: «Αδελφέ μου, ας κατεβούμε κάτω στην πόλη και ας διδάξουμε».

Ο σεβάσμιος δάσκαλος και ο νεαρός μοναχός ξεκίνησαν προς την πόλη κουβεντιάζοντας. Στο δρόμο συνάντησαν μερικούς χωρικούς, που έσκαβαν τους αγρούς τους, και σταμάτησαν και τους ρώτησαν για τις καλλιέργειές τους. ...continue reading

Του Γιάννη Μακριδάκη,

Από τη γη ερχόμαστε και στη γη καταλήγουμε. Γεννιόμαστε ως πλάσματα φυσικά και μας διέπουν απόλυτα οι νόμοι και οι ρυθμοί του Οικοσυστήματος. Η ύπαρξή μας, κάθε μας κίνηση, δράση ή επέμβασή μας είναι συνιστώσα του Χάους του δημιουργικού και εξισορροπητικού της Φύσης.

Το διάστημα ανάμεσα στον ερχομό και την κατάληξή μας είναι ένα δώρο πολύτιμο, μοναδικό και λέγεται Ζωή, έχει δε ως Λόγο ύπαρξης έναν, μοναδικό και απόλυτο: Να βλέπουμε, να αγγίζουμε, να ακούμε, να οσφραινόμαστε, να γευόμαστε, να ψυχανεμιζόμαστε, να λογιζόμαστε κάθε στιγμή το προαιώνιο και συνεχές ετούτο Θαύμα της Δημιουργίας, τον Κόσμο, αναπόσπαστο μέρος του οποίου είμαστε κι εμείς οι ίδιοι, κόσμημα και η ύπαρξή μας για τα άλλα όντα ολόγυρα. Για κανέναν απολύτως άλλο Λόγο δεν έχουμε γεννηθεί παρά μονάχα για Αυτόν, για να μετέχουμε και να συμμετέχουμε του Θαύματος. ...continue reading