Πιο προσωπικες

Έχουμε και λέμε: Ένας άνθρωπος δουλεύει στις τηλεφωνικές πωλήσεις  μίας πολυεθνικής. Παίρνει μισθό 480€ και ανάλογα με τις πωλήσεις που κάνει ατομικά αλλά και συλλογικά το τμήμα (βράσε όρυζα)  μπορεί να φτάσει να πάρει μέχρι και 1000 € μπόνους αλλά σε κουπόνια. Έχει δηλαδή 480€ σε χρήμα για να καλύψει ανάγκες λογαριασμών, φόρων, ενοικίων, μετακίνησης κτλ και 1000 σε δωροεπιταγές για μεγάλες αλυσίδες σουπερμάρκετ ΜΟΝΟ και ΜΕΓΑΛΕΣ αλυσίδες φαστφουντάδικων -ούτε σουβλάκι απ’ τον Θανάση στη γειτονιά δεν μπορείς να πάρεις πρέπει να πας στα GOODYS . ...continue reading

Μιλάω με φίλη από ευκατάστατη οικογένεια η οποία είναι εμφανώς προβληματισμένη έως ταραγμένη καθώς οι γονείς της -  που ευτυχώς είναι καλά στην υγεία τους – έχουν εδώ και χρόνια μεριμνήσει για την αγορά της τελευταίας τους κατοικίας σε ευυπόληπτο κοιμητήριο καλής περιοχής αλλά τώρα δηλώνουν δυσαρεστημένοι από τη θέση της «οικίας»– είναι πίσω και χωμένη – και θέλουν να μετακομίσουν σε ζώνη υψηλότερης κατηγορίας -μπροστά που έχει και θέα (???) – αλλά δεν βρίσκουν κάποια διαθέσιμη καθώς πρόλαβαν και τις καπάρωσαν άλλοι εξ αρχής – είναι νεόδμητος ο «οικισμός» – βάζοντας μάλιστα πολιτικό μέσο το οποίο οι ίδιοι δεν διέθεταν  – τότε.  ...continue reading

Χτυπάω την πόρτα του ονείρου, όπου με την ανάσα της Φύσης, παίρνει υπόσταση και τότε, ένας κότσυφας μου κράζει, πως «Όλα είναι Μεταμόρφωση».

Ουρλιάζω με τους λύκους, όλη τη νύχτα, στα πρόσωπα των θηραμάτων τους, βλέπω ενίοτε και το δικό μου. σταγόνες βροχής, αρχίζουν να γράφουν στο έδαφος, πως «Όλα είναι Μεταμόρφωση». ...continue reading

Δεν είχα ποτέ άλλοτε κηπευτικά στο μπαλκόνι μου. Από τη γιορτή των παραδοσιακών σπόρων στο πάρκο της Ακαδημίας Πλάτωνος πήρα ένα φιντανάκι ντοματιάς. Μου το έδωσαν μέσα σ’ ένα πολύ μικρό χάρτινο σακουλάκι, που έγραφε το είδος του : « ντοματιά καρδιά βοδιού (ψηλή)». Καθώς το κρατούσα στο πάρκο, μου φώναξε ένας νεαρός «πρόσεξε το μωρό!» και γύρισα αμέσως να δω πίσω μου μήπως ήταν κανένα παιδάκι , αλλά αυτός χαμογελώντας είπε «όχι, αυτό το μωρό» κι έδειξε με τα μάτια το φιντανάκι. ...continue reading

Θυμωμένα τα σύννεφα, κατάμαυρα, πελεκούσαν το Είναι, μέχρι να μοιάζει σαν φως ξεθωριασμένο, ανήμπορο, καθηλωμένο στην καρέκλα του.

Ο έφηβος γελούσε για τελευταία φορά, καθώς τον έλουζε η δύση του ήλιου.

Μουχλιασμένες επιθυμίες, κάθισαν μαζί με την ελπίδα, στο συμπόσιο της ματαιοδοξίας και έτρωγαν ό,τι παροδικό είχε απομείνει. ...continue reading

...εε, νισάφι πια! Δεν παλευόταν έτσι το πράγμα... Μόνο τρεις ώρες πρωινού
ύπνου με χώριζαν από τη συνάντησή μας στη Βολισσό με τη σκληρή
καθημερινότητα της πόλης. Χωρίς να πάρω οποιαδήποτε είδους ανάσα, μπήκα
πάλι στη ρουτίνα της δουλειάς και αυτό στένευε έντονα το χώρο, για να
αναπνεύσω. Μόνη διέξοδος αποσυμπίεσης, το ρεπό της Πέμπτης, που επιτέλους

έφτασε. ...continue reading

Της Μαρίνας Σ.

Σήμερα έβαλα το ξυπνητήρι να χτυπήσει νωρίς, στο πρώτο χάδι του ήλιου, στο πρώτο αχνό φως. Έχω πλάνο μεγάλο και σπουδαίο σκοπό. Ευελπιστώ να αλλάξω τα μπαλκόνια στην πόλη. Να γεμίσουν χρώματα από άνθη και φυτά και να μην κρέμονται στο κενό άδεια, γκρίζα και μουντά. Ήθελα να προλάβω πριν πάω στη δουλειά.

...continue reading

Της Στέλλας Μ.

Ήταν μια όμορφη καλοκαιρινή βραδιά που, παρά τα πρωινά μποφόρ που κράταγαν το νησί αποκλεισμένο τέσσερις μέρες τώρα, κατά την συνήθειά του ο καιρός κόπαζε τα βράδια και μπορούσες να δεις τη θάλασσα γυαλί.

Στην πλατεία του χωριού γλέντι είχε στηθεί  με τραγουδιστές γνωστούς από την Αθήνα. Μια είδηση απλώθηκε τριγύρω και μας έκανε να απομακρυνθούμε σε μια όχι και τόσο μακρινή παραλία του νησιού, που όμως τις νύχτες δείχνει απόμερη.

...continue reading